Woliery
Woliery są podstawowym narzędziem w hodowli bażantów, pawi czy kur ozdobnych stosując ten system hodowli trzyma ptaków w wolierach nie tylko dla zabezpieczenia przed ubytkami, ale również w celu bezpośredniej kontroli nad rozmnażaniem się ptaków.
System hodowli półzamkniętej jest stosowany w masowej hodowli bażantów łownych jak również hodowli innych rodzajów ptaków jak kaczki, kury czy gęsi. Wielką zaletą tego systemu jest możność dość dokładnej kontroli hodowli we wszystkich jej stadiach.
Hodowla ptaków egzotycznych wymaga pełnego kompletu zasadniczych urządzeń:
- bażantarni
- wolier rodzinnych
- wylęgarni
- wychowalni
- wolier zimowych
System ten ma różne warianty. Niektórzy hodowcy zupełnie nie stosują wolier rodzinnych, przeprowadzając lęgi na terenie wolier ogólnych. Inni nie zakładają wolier a hodowane ptaki swobodnie poruszają się po podwórku czy też ogrodzie. Jeszcze inni uważają, że bażantarnia z powodzeniem zastępuje woliery zimowe. Jedni stosują budki wylęgowe i budki wychowawcze, inni wylęgarnie i wychowalnie.
Każda hodowla ma swoje specyficzne warunki. O tym jak najpraktyczniej jest urządzić hodowlę na danym konkretnym terenie, musi rozstrzygać doświadczony hodowca, biorąc za podstawę warunki danego środowiska i gatunki hodowanych ptaków.
Hodowla zamknięta jest to hodowla prowadzona gniazdami w wolierach pod stałą, wszechstronną i bezpośrednią opieką człowieka. Tym systemem hoduje się bażanty łowne czystych ras, bażanty tropikalne i najrozmaitsze inne, zwłaszcza bardzo cenne lub wymagające specjalnej karmy, odpowiednich pomieszczeń itd. Do masowej produkcji ptaków system ten jest stosowany tylko w niektórych hodowlach amerykańskich.
W hodowli zamkniętej bażanty pozostają w wolierach przez całe swoje życie, stąd też koszt ich wyżywienia jest odpowiednio wyższy. Stosowane tu urządzenia są trwalsze, lecz znacznie kosztowniejsze, tak że na amortyzację urządzeń trzeba liczyć parokrotnie więcej. W związku z tym koszt wyprodukowania jednego ptaka przy stosowaniu tego systemu hodowli jest zawsze wyższy niż przy stosowaniu innych systemów hodowli.
Różnice w hodowli poszczególnych rodzajów bażantów są zasadniczo niewielkie. Występują one przede wszystkim w ilości kur umieszczanych w wolierach na jednego koguta i w ilości znoszonych przez kury jaj. Niektóre bażanty, zwłaszcza tropikalne, są bardzo płochliwe i dlatego wymagają większego spokoju i ostrożniejszej, troskliwszej opieki w czasie toków i lęgów oraz zupełnego niedopuszczania do nich obcych ludzi. Koguty niektórych gatunków są bardzo agresywne w stosunku do kur, co powoduje konieczność zachowywania dużej ostrożności w czasie toków. Nie wszystkie gatunki bażantów wykazują jednakową odporność na choroby. Zagadnienia te pokrótce omówimy w stosunku do bażantów polecanych przez nas do hodowli.
Urządzenia stosowane do hodowli różnych rodzajów bażantów są zasadniczo takie same. Różnice wynikają tylko ze specjalnych właściwości poszczególnych gatunków ptaków. A więc bażanty z długimi ogonami, jak np. bażant złoty, muszą mieć woliery co najmniej o 30 cm wyższe i odpowiednio wysoko umieszczone gałęzie do nocowania, aby nie łamały sobie ogonów. Bażanty tropikalne muszą przez zimę być przetrzymywane w ogrzewanych izbach